De donkere dagen van december komen er weer aan. De feestdagen van Kerst en van Oud en Nieuw. Pfft, deze voelen altijd zo dubbel voor mij.
Nu zijn dat al sowieso niet de beste dagen voor mij, die korte dagen, zo laat licht en zo snel donker, weinig daglicht, vaak ook met nat en grauw weer. Brrr. Maar ik hou ook van de gezelligheid buiten, met die lampjes in de straten, bij huizen binnen en in bomen en struiken in de tuinen. Rijkelijk versierde etalages en vrolijke liedjes in de winkels. Warmte, sfeer, gezelligheid. En ook gemis.
Warme kerstdagen
In ons gezin hebben we dat altijd al gehad. Zo lang als ik me kan herinneren hadden we hele fijne, warme kerstdagen vol sfeer en gezelligheid en werd het oudjaar feestelijke uitgeknald met de hele familie. Een mooie boom vol ballen, kaarsjes op tafel, het stalletje uitgestald, sfeervolle muziek op, om de beurt een plaat uitzoeken, een nachtelijk kerstontbijt met witte puntjes met ‘ezeltje’ (een soort doorgebakken rosbief). Mooie, fijne tradities. Echt genieten.
Maar toen
Tot het jaar waarop de vriend van mijn zus met kerst ziek werd, met oudjaar in het ziekenhuis opgenomen werd en op 13 januari op zijn verjaardag kwam te overlijden, 28 jaar oud, kanker.
De jaren van kerst ‘vieren’ daarna volgden steeds eenzelfde patroon. Het eerst jaar hebben we nog wel heel ongemakkelijk bij elkaar gezeten. Maar die stoel aan de kop van de tafel was zo leeg! Het jaar daarop zorgde mijn zus dat ze op reis was. En daarna was er steeds wel iemand uit ons gezin op de vlucht. Dan weer was mijn zus op reis, dan weer had ik een reis geboekt en ook mijn ouders waren een keer met de kerst weg.
Weer wat rust
Maar van lieverlee kwam er weer een bepaalde rust en een soort acceptatie over ons heen. Een bepaalde tevredenheid. En hadden we weer behoefte om kerst samen met elkaar te vieren. We hadden het weer gezellig, die lege stoel stond niet meer aan de kopse kant maar had wat meer een aangeschoven functie. Was wel aanwezig maar niet meer zo prominent.
Met mams en mijn zus stonden we gezamenlijk uren in de keuken om tig-gangen-diners in elkaar te draaien. Een hobby van ons drieën. Heerlijk samen kokkerellen én bijkletsen. Onze vriendjes moesten maar aanschuiven en ook de handen uit de mouwen steken. Een fijn samen zijn.
Maar dan
Totdat mijn zus kwam te overlijden en 3 jaar later mijn mams. Kerst was weer niet meer dat gezellige familiefeest waar ik vroeger altijd zo naar uit keek. De tafel kreeg veel teveel lege stoelen om tegen aan te gluren.
Mijn vader en ik alleen over van ons gezin. En wij samen krijgen de gezelligheid niet ingevuld, die enorme stilte niet overstemd. Het is niet meer zoals het was. Het wordt het ook niet meer. Nooit meer.
Stilte. Verdriet. Gemis.
Ik doe mijn best
Tegelijkertijd hebben wij wel een dochtertje. Die ik ook een fijne, warme kerst gunde. Met een mooi versierde kerstboom, met liedjes via spotify en natuurlijk witte puntjes met ‘ezeltje’ bij het ontbijt. (Kom niet aan mijn ezeltje! ) Ik wil haar heel graag onze tradities meegeven. Mijn beeld van een fijne, warme kerst. Vanuit mijn jeugd. Kerst zo als kerst was, vroeger. Iets om het hele jaar naar uit te kijken.
En het is fijn om samen te zijn. Ik geniet van de kerstdagen met mijn gezin. Ik probeer diezelfde kerstsfeer van uit mijn jeugd aan haar door te geven. Ik doe echt mijn best. Maar die lege stoelen blijven leeg. Het blijven dagen met een dubbel gevoel voor mij.