Categorie: Gedichten

Hoe lang is het nu geleden
en hoe gaat het met je nu?
‘Och redelijk’, ‘gaat wel’, ‘dank u’.
Wat verwacht je anders
als antwoord op mijn verdriet?
Op zo’n vraag verwacht je toch
dit antwoord … of niet?

Je zou geen raad weten als ik zei
‘Het gaat niet zo goed met mij!’
Dus zeg ik wat je wilt horen
en na drie maanden zo onderhand verwacht …
‘gaat wel’, ‘redelijk’ en produceer
daarbij een moeizame lach.
Voor mij voldoende dat ik zelf weet
Dat ’slijten’ langzaam gaat
en ik jou nooit meer vergeet!

– Gerry Odijk –

Het eerste jaar …

Na die allerlaatste keer
komt de allereerste keer,
de eerste keer zonder
en dat doet zo’n zeer.

Al die allereerste keren
in dat allereerste jaar,
waarbij je terug denkt aan
de laatste keer met elkaar.

Ja al die eerste keren
doen een mens veel pijn,
omdat je nog zo graag wilt
maar het niet zo mag zijn.

-Hanny Otten-

Een dikke druppel rolt langs de glasplaat.
Eenzaam rolt hij van boven naar benee.
Soms komt hij samen met een andere.
Dan worden het er toch weer twee.

Eerst, bovenaan, gaat hij nog langzaam.
Steeds sneller komt hij beneden aan.
Alsof hij weg wil rollen van het verdriet.
Gewoon weg wil .. daarvandaan.

De druppels, het zijn net tranen.
Tranen van verdriet.
En het zijn er met elkaar zó veel.
Een eind aan komen doet het niet.

– Marinka –

Met open ogen
staar ik
in de spiegel van het verleden
naar het troosteloze heden.

Glansloos
zijn de dagen
nu jij er niet meer bent,
alles heeft zijn kleur verloren,
eenzaamheid trekt diepe sporen
in de kamers van mijn hart.

– Doris Dorné –

Ik zie geen hand voor ogen.
Wat is het donker hier.
Moet ik links, moet ik rechts?
Moet ik achteruit, moet ik vooruit?
Ik weet het niet meer.

Ik wacht en ik wacht.
Maar er verandert niets.
Nog langer wachten gaat niks veranderen.
Ik moet echt zelf iets gaan doen.
Diepe zucht.

Dan kom ik in beweging.
Ik begin te lopen.
Stap voor stap, langzaam vooruit.
Wat zie ik daar?
Is daar licht in de verte?

Kan ik deze duisternis achter me laten?
De stappen worden groter.
Steeds sneller ga ik vooruit.
Steeds zekerder gaan mijn passen.
En dan ben ik eruit.

Er is weer licht om me heen.
Mooie kleuren ook.
Geen donkere duisternis meer.
Alleen het nachtelijk zwart die de kleuren juist mooier laat zijn.
Ik leef!

– Marinka –

Er is in mij een gat geslagen
Een gat zo diep als niemand weet.
Pas na jouw dood ging ik beseffen
Hoeveel je er voor mij toe deed.

Je hoorde in mijn leven,
Was een deel van mijn identiteit.
Nu ben ik zusje zonder zus
En wie ik was die ben ik kwijt.

– Fien van Maaren –

Als sterren konden spreken
Als sterren konden zien
Zou je dan vanavond
Heel eventjes misschien
Naar mij kunnen zwaaien
En twinkelen als groet
Zodat ik hier beneden weet
Daarboven gaat het je goed …

– ? –

(Deel van de songtekst van De Steen)

Ik heb een steen verlegd
in een rivier op aarde.
Nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten.
Ik leverde bewijs van mijn bestaan.

Omdat, door het verleggen van die ene steen,
De stroom nooit meer dezelfde weg kan gaan.

– Bram Vermeulen –

Ik zoek je op als ik dat wil.
Bekijk een foto in je boek.
Verzorg je graf.
Haal het onkruid bij je weg.
En langzaamaan
ruim ik je spullen op.

O ja, het doet nog pijn.
Als je dichterbij komt in de kalender.
Of als ik langs het kruispunt rijd.
O ja, er is altijd dat verdriet.
En langzaamaan kan ik het hebben
dat ik ergens van geniet.

– Paul Anzion –

Zul je voorzichtig zijn?
Ik weet wel dat je maar een boodschap doet
Hier om de hoek
En dat je niet gekleed bent voor een lange reis.

Je kus is licht
Je blik gerust
En vredig zijn je hand en voet.

Maar achter deze hoek
Een werelddeel
Achter dit ogenblik
Een zee van tijd

Zul je voorzichtig zijn?

– Adriaan Morriën –