Tag: #happiness #success #bewustleven #geluk #gelukkigleven #levenslust

Wow, die narcissen overal weer. Heerlijk! Daar kan ik altijd zo vrolijk van worden.
Dat betekent dat de lente er eindelijk weer aan komt. Dat het buiten warmer gaat worden. En dat we weer vaker mooier weer gaan krijgen. En ook dat we lekker naar buiten kunnen. Lekker het zonnetje op je gezicht.

Kopjes boven de grond in Januari

Het begint als de narcissen al in januari hun kopjes boven de grond steken. Het zijn er nog maar enkele. Hier en daar steekt een klein puntje boven de grond. En als je het kopje ziet, geloof je nog niet echt dat ze er al weer aan komen. Het is tenslotte net Kerst geweest. De feestdagen zijn nog maar net achter de rug. Het oude jaar is nog maar net voorbij. We zijn met Oud en Nieuw  nog maar pas het nieuwe jaar in geknald. Er is ook nog van alles mogelijk met hagel en sneeuw en die kou.

Gele gloed in Februari

Maar in februari zijn het er toch steeds meer. En het geel, vooral het geel, geeft het landschap een gouden gloed. Zorgt voor dat vrolijke beeld. Je ziet ze nu overal.
Zo langs de snelwegen en de provinciale wegen, zie je ze steeds meer. Bijvoorbeeld in de middenbermen  maar ook in de gemeentelijke perkjes komen ze nu zichtbaar op. En ook in de tuinen en parken. Meer. En meer en meer en steeds meer.
Het is echt. Ze komen eraan. Je kan het niet meer ontkennen. En hoewel we nog de februari stormen over ons heen kregen en ondanks de regenbuien met hagel, ze staan er.

De narcissen stralen in Maart

En ze staan er nu in maart. Koppen fier omhoog. De bloemen open. Het geel straalt je tegemoet. De narcissen zijn er weer overal. Overal waar je maar kijkt. Van die plukjes geel. Plukjes? Wat zeg ik, plukken! Plukken, of hele stroken, bloeiend, stralend, geel. Zeker als dan ook het zonnetje erop schijnt. Zo vrolijk!

Oh mams, jouw bloemen. Jouw lievelingsbloemen. Waar je altijd zo vrolijk van werd, zei je. Ze zijn er weer. En dus denk ik aan jou.

Hoi mams!

We waren een weekendje weg met zijn tweeën, mams en ik. We liepen in Dordrecht door die leuke straatjes. En omdat ik kort daarvoor met een vriendin ook  in Dordrecht was geweest, wist ik dat we al gauw langs een etalage met een leuk schilderij zouden komen. Met een glimlach wijs ik mams erop. “Ik vind dat toch zo’n leuk schilderij. Felle kleuren, karikaturale uitstraling, gezellige kippen op een stok, vrolijkheid”, vertel ik haar. Ik zei haar dat ik zoiets graag zelf nog eens wilde maken.

Belofte

Even later lopen we bij zo’n creawinkel Pipoos voorlangs. We hadden het erover gehad waarom ik dan niet meer schilderde. En in de etalage stond zo’n tafelezel. Een van de smoesjes  was namelijk dat ik mijn tekentafel had weggedaan en het niet prettig vond om mijn doek plat op tafel te beschilderen…
Ze schiet naar binnen, koopt zo’n doos met zo’n tafelezel voor me en overhandigt ‘m aan mij met de woorden: “Beloof me dat je weer gaat schilderen. Maak dat schilderij voor mij!”
En ik beloof het.

Het was een snel geboekt weekendje weg. We hadden kort daarvoor gehoord dat mams niet lang meer te leven had en we wilden nog even samen zijn. De weken werden maanden en we zijn zelfs nóg een keer samen weggeweest, maar toen had ze helaas al een stuk minder energie. Toen, 10 maanden na het ontvangen van het slechte nieuws, is ze overleden.

Ingelost

Pas 2 jaar na haar overlijden ben ik er toe gekomen om weer wat te gaan schilderen. Een ander smoesje was namelijk dat ik er helemaal geen zin, puf en lol meer in had. Ik heb haar tafelezel erbij gepakt en ben weer gaan kliederen. En toen ik voldoende energie en lef had verzameld ben ik ook die kippen op stok gaan verven. Ik heb dat schilderij geschilderd en het hangt nu bij ons in de gang. Een ieder die bij ons binnen komt kan het zien hangen. Ik ben er trots op. Trots dat ik weer schilder (of hoe je het ook noemen wilt 🙂 ), trots op die vrolijke kippen, een beetje van mezelf en een beetje uit de etalage in Dordrecht. Trots dat ik dit verhaal kan vertellen als mensen naar dat schilderij vragen. En trots dat ik de belofte aan mams heb kunnen inlossen!

Mijn moeder huilde bijna om alles.
Was er een mooi sportmoment dan stonden de tranen in haar ogen, was er een prijsuitreiking dan liet ze een traan, bij boeken en diverse TV-momenten kon ze hoorbaar zitten sniffen,  bij  films kon ze onbedaarlijk zitten snikken. Zelfs bij een reclame hield ze het niet meer droog! Ik weet helaas niet meer welke reclame dat was, haha.

Respect

Mijn zus en ik vonden dat hilarisch. We lachten er om, we maakten grappen, boden haar zelfs lakens aan om haar tranen te drogen.
Nu heb ik alleen maar respect voor haar. Ze liet het gewoon komen ondanks ons geginnegap. Ze lachte oprecht met ons mee, maakte er zelf geintjes over, maar liet ze een volgende kaar gewoon weer komen. En accepteerde dat volledig van haar zelf.

Inmiddels ben ik wat ouder geworden. Heb ik het één en ander meegemaakt. Ben ik wat bewuster geworden van de impact die iets kan hebben of heb ik meer inzicht gekregen in mogelijke ingrijpende levenservaringen waar iemand mee te maken kan krijgen. Heb ik een kindje gekregen met alle mogelijke bijbehorende gevoelens van liefde, verantwoordelijkheid, zorg en angst . En/of ben ik wat gevoeliger voor gevoelens en emoties. Ik weet het niet. Waarschijnlijk alle factoren bij elkaar.

Want ook ik kan nu tranen met tuiten huilen bij films, boeken of mooie momenten of tv, bij crematies of een afscheid, zelfs bij prijsuitreikingen of behaalde prestaties. Het niveau van de reclame heb ik nog niet bereikt, maar laatst zaten mijn tranen hoog bij een tekenfilm! Een Tekenfilm ja!

Jaloers

En wat ben ik nu jaloers op haar. Want oh mai, wat vind ik het moeilijk om mijn tranen te laten gaan. Ik voel ze wel, ze komen wel degelijk op, mijn ogen worden vochtig, een snif in mijn neus of een snik in mijn keel…
Maar daar stopt het. Stop ik het. Ik duw het terug. Het mag niet. Het kan niet. Er zit een bepaalde gêne bij… Het is raar.

En het is juist zo belangrijk je tranen te laten gaan!
Deze tranen, opgewekt door een boek of een film, appelleren aan een gevoel van jou, een bepaalde emotie die in je zit, en die een weg naar buiten zoekt. Het verdriet mág er wezen. Door je verdriet te ervaren, te ‘doorleven’ zoals ze dat wel eens zeggen, verwerk je je verdriet. Door je emoties te beleven, zowel positieve als negatieve, leef je!

En dat is zo belangrijk: Leef!

Wat kan ik daarvan genieten! Ergens lekker koffie gaan drinken. Op een zonnig terrasje, in een gemoedelijk cafeetje, in een trendy Grand Café. Maakt niet uit. Gezellig samen met een vriendin, met mijn gezin of gewoon alleen met een boek erbij.

Ook deze vakantie zit ik met mijn gezinnetje weer lekker te genieten van een kopje koffie. Oké, vooruit, er zit nu ook een lekker taartje bij. Maar dat hoeft niet eens.
Ik realiseer me dat ik daar echt van geniet, gelukkig ben, in het hier en nu ben, als ik zo met mijn gezin ergens koffie zit te drinken.
Mijn schatje houdt niet zo van koffie. Maar voor mij drinkt ie af en toe een Latte Macchiato mee in plaats van het standaard colaatje.

Vind ik gezellig, zo samen koffie drinken. En onze kleine meis vindt het ook gezellig, van baby af aan al, om op een terrasje te zitten en wat te drinken of in een leuk tentje lekker te lunchen.
Ze heeft zich eens kwaad op de grond geworpen toen ik voorstelde om koffie te drinken en ik de knop van mijn koffiezetapparaat thuis in drukte. “Ik dacht dat we in de stad koffie gingen drinken!”: brulde ze. Hilarisch!

Voor mij is dit echt het kleine geluk. Ik geniet er van.
En ik zou er eens wat vaker of zelfs elke keer bewust bij stil moeten staan.

Soms heb je niet veel nodig. Of liever gezegd, je hébt niet zo heel veel nodig. Als je maar even stil kan staan bij wat er is, wat je hebt, hoe je je voelt en dat ook kan waarderen. Dan kan je je zomaar gelukkig en tevreden voelen.

Zo’n moment is nu voor mij!

Genieten van het uitzicht

Ik zit met mijn schatjes op een balkonnetje in het zonnetje. Een strak blauwe lucht overal waar ik kijk. De zon schijnt nu nog stralend, niet te warm, maar zal straks achter de bergen verdwijnen. Bloembakken vol met gekleurde bloemen hangen aan de randen van het balkon. Geraniums. Ah dus zo voelt dat achter de geraniums zitten, grinnik ik voor me uit, haha. We hebben een lekker drankje voor ons zelf ingeschonken. En nemen er ook een chippie bij.

We zijn heerlijk op vakantie in Oostenrijk. We zitten een week lang in een berghutje midden in de bergen. Of liever gezegd, bergvilla. De boeking was misgelopen en we werden dus iets wat geüpgraded. Wow, wat een ruimte! Ons onderkomen voor deze week staat tegen een berghelling aangeplakt in een fijne, mooie, rustige omgeving. Met voornamelijk allemaal locals in die paar huizen in de buurt. Ons tempo gedurende de dag is traag. De stress van alledag valt van ons af. We niksen.

We hebben een prachtig uitzicht op de mooie bergen in de omgeving overal om ons heen. Schitterend om die besneeuwde bergtoppen te zien. Het geklater van een waterval klinkt op de achtergrond.

‘Bijkomen’

Vandaag hebben we een heerlijke dag gehad. We hebben gewandeld, een ijsje gegeten. Ik heb mijn dochtertje zien genieten tijdens het goud zoeken. Met de kaplaarzen aan in een riviertje modder zeven op zoek naar gouden sprinkels. (Stiekem deed ik zelf net zo fanatiek mee. Lekker even kind zijn.) En dan nu ‘bijkomen van zo’n inspannende vakantiedag’ op dat balkonnetje.

Een geluksmoment

En dan overvalt met dat gevoel: Het leven is goed!  Ik geniet, meer heb ik (nu) niet nodig. Mijn gezin, de zon, het uitzicht, kleur, veel kleur, om me heen. Zoals ik me nu voel, voelt het goed. Ik ben me er bewust van. En ik kan en weet het te waarderen. Een heerlijk geluksmoment…

Ik ben tevreden, gelukkig. Het leven is goed. Ik LEEF!