Tafelezel

We waren een weekendje weg met zijn tweeën, mams en ik. We liepen in Dordrecht door die leuke straatjes. En omdat ik kort daarvoor met een vriendin ook  in Dordrecht was geweest, wist ik dat we al gauw langs een etalage met een leuk schilderij zouden komen. Met een glimlach wijs ik mams erop. “Ik vind dat toch zo’n leuk schilderij. Felle kleuren, karikaturale uitstraling, gezellige kippen op een stok, vrolijkheid”, vertel ik haar. Ik zei haar dat ik zoiets graag zelf nog eens wilde maken.

Belofte

Even later lopen we bij zo’n creawinkel Pipoos voorlangs. We hadden het erover gehad waarom ik dan niet meer schilderde. En in de etalage stond zo’n tafelezel. Een van de smoesjes  was namelijk dat ik mijn tekentafel had weggedaan en het niet prettig vond om mijn doek plat op tafel te beschilderen…
Ze schiet naar binnen, koopt zo’n doos met zo’n tafelezel voor me en overhandigt ‘m aan mij met de woorden: “Beloof me dat je weer gaat schilderen. Maak dat schilderij voor mij!”
En ik beloof het.

Het was een snel geboekt weekendje weg. We hadden kort daarvoor gehoord dat mams niet lang meer te leven had en we wilden nog even samen zijn. De weken werden maanden en we zijn zelfs nóg een keer samen weggeweest, maar toen had ze helaas al een stuk minder energie. Toen, 10 maanden na het ontvangen van het slechte nieuws, is ze overleden.

Ingelost

Pas 2 jaar na haar overlijden ben ik er toe gekomen om weer wat te gaan schilderen. Een ander smoesje was namelijk dat ik er helemaal geen zin, puf en lol meer in had. Ik heb haar tafelezel erbij gepakt en ben weer gaan kliederen. En toen ik voldoende energie en lef had verzameld ben ik ook die kippen op stok gaan verven. Ik heb dat schilderij geschilderd en het hangt nu bij ons in de gang. Een ieder die bij ons binnen komt kan het zien hangen. Ik ben er trots op. Trots dat ik weer schilder (of hoe je het ook noemen wilt 🙂 ), trots op die vrolijke kippen, een beetje van mezelf en een beetje uit de etalage in Dordrecht. Trots dat ik dit verhaal kan vertellen als mensen naar dat schilderij vragen. En trots dat ik de belofte aan mams heb kunnen inlossen!