Ik zie geen hand voor ogen.
Wat is het donker hier.
Moet ik links, moet ik rechts?
Moet ik achteruit, moet ik vooruit?
Ik weet het niet meer.Ik wacht en ik wacht.
Maar er verandert niets.
Nog langer wachten gaat niks veranderen.
Ik moet echt zelf iets gaan doen.
Diepe zucht.Dan kom ik in beweging.
Ik begin te lopen.
Stap voor stap, langzaam vooruit.
Wat zie ik daar?
Is daar licht in de verte?Kan ik deze duisternis achter me laten?
De stappen worden groter.
Steeds sneller ga ik vooruit.
Steeds zekerder gaan mijn passen.
En dan ben ik eruit.Er is weer licht om me heen.
Mooie kleuren ook.
Geen donkere duisternis meer.
Alleen het nachtelijk zwart die de kleuren juist mooier laat zijn.
Ik leef!
– Marinka –