Mijn moeder huilde bijna om alles.
Was er een mooi sportmoment dan stonden de tranen in haar ogen, was er een prijsuitreiking dan liet ze een traan, bij boeken en diverse TV-momenten kon ze hoorbaar zitten sniffen, bij films kon ze onbedaarlijk zitten snikken. Zelfs bij een reclame hield ze het niet meer droog! Ik weet helaas niet meer welke reclame dat was, haha.
Respect
Mijn zus en ik vonden dat hilarisch. We lachten er om, we maakten grappen, boden haar zelfs lakens aan om haar tranen te drogen.
Nu heb ik alleen maar respect voor haar. Ze liet het gewoon komen ondanks ons geginnegap. Ze lachte oprecht met ons mee, maakte er zelf geintjes over, maar liet ze een volgende kaar gewoon weer komen. En accepteerde dat volledig van haar zelf.
Inmiddels ben ik wat ouder geworden. Heb ik het één en ander meegemaakt. Ben ik wat bewuster geworden van de impact die iets kan hebben of heb ik meer inzicht gekregen in mogelijke ingrijpende levenservaringen waar iemand mee te maken kan krijgen. Heb ik een kindje gekregen met alle mogelijke bijbehorende gevoelens van liefde, verantwoordelijkheid, zorg en angst . En/of ben ik wat gevoeliger voor gevoelens en emoties. Ik weet het niet. Waarschijnlijk alle factoren bij elkaar.
Want ook ik kan nu tranen met tuiten huilen bij films, boeken of mooie momenten of tv, bij crematies of een afscheid, zelfs bij prijsuitreikingen of behaalde prestaties. Het niveau van de reclame heb ik nog niet bereikt, maar laatst zaten mijn tranen hoog bij een tekenfilm! Een Tekenfilm ja!
Jaloers
En wat ben ik nu jaloers op haar. Want oh mai, wat vind ik het moeilijk om mijn tranen te laten gaan. Ik voel ze wel, ze komen wel degelijk op, mijn ogen worden vochtig, een snif in mijn neus of een snik in mijn keel…
Maar daar stopt het. Stop ik het. Ik duw het terug. Het mag niet. Het kan niet. Er zit een bepaalde gêne bij… Het is raar.
En het is juist zo belangrijk je tranen te laten gaan!
Deze tranen, opgewekt door een boek of een film, appelleren aan een gevoel van jou, een bepaalde emotie die in je zit, en die een weg naar buiten zoekt. Het verdriet mág er wezen. Door je verdriet te ervaren, te ‘doorleven’ zoals ze dat wel eens zeggen, verwerk je je verdriet. Door je emoties te beleven, zowel positieve als negatieve, leef je!
En dat is zo belangrijk: Leef!